Column Onze School

Busjesfoto

Hidde van Gestel
Geschreven door Hidde van Gestel

Wellicht denken jullie nu dat ik over de blauwe gang ga beginnen. In de eerste column liep ik door de gele gang en in het tweede exemplaar slenterde ik door de groene gang. Als ik nu zou zeggen dat ik door de blauwe gang aan het kruipen was, zou dat saai en niet creatief zijn. Wél consequent. Ik ben ook echt wel consequent, maar niet altijd. Nu dus niet…

Ik hoop dat iedereen zich de afgelopen week een beetje voorbeeldig gedragen heeft, want het waren weer werfweken. De Open Dag is voorbij en als het goed is, zijn alle potentiële Theresianen nu ingeschreven. Op het moment dat er potentieel nieuwe leerlingen om de hoek komen kijken, moet het allemaal iets netter dan normaal. De ramen worden gewassen, er hangt ineens kunst in de gangen, alle docenten zijn zondags gekleed en hebben pijn in hun kaken van de big smile.

Het heeft eigenlijk wel iets weg van de dagen dat de schoolfotograaf door onze school spookt. Ik wil nu niet dat er iemand in de stress schiet, maar dat zit er ook weer aan te komen. Allemaal leuk gekleed, extra ons best gedaan en ieder jaar hetzelfde stramien: we staan allemaal in de rij voor een bus waarvan niemand precies weet wie we binnen gaan aantreffen. Als je aan de beurt bent en instapt, zie je zo’n veel te vrolijk persoon. Zo iemand die veel te vrolijk is om met pubers te werken en ze vast te leggen tijdens een van de meest gênante momenten van het jaar. Na de foto loop je met een licht zelfverzekerd gevoel de bus uit, want “volgens mij sta ik er nog wel leuk op”, maar wanneer je een paar weken later de foto’s thuisgestuurd krijgt, zakt de grond volledig onder je voeten vandaan. Zo gaat het bij mij wel, tenminste…

Eerlijk gezegd kan ik niet begrijpen waarom iemand schoolfotograaf zou willen worden. Wat is er nou leuk aan het fotograferen van chagrijnige pubers die een lachje uit hun tenen staan te persen. Niet omdat het kan, maar omdat het MOET. Ik ben eens na gaan denken over de persoonlijkheid van een schoolfotograaf. Het is een vrolijk persoon, maakt grapjes en hij doet alsof hij geïnteresseerd is in jouw levensverhaal. Ik quote de schoolfotograaf van mijn basisschool: “Wat is jouw favoriete voetbalclub?” Met terugwerkende kracht besef ik ineens dat hij dat ieder jaar opnieuw vroeg, dus zo geïnteresseerd was-ie nou ook weer niet. Een schoolfotograaf vindt het leuk om met kinderen te werken en om ze vast te leggen op beeld. Dat doet hij in een busje, een klein busje. Een busje waarvan de deur altijd dicht moet. Hier krijg ik andere associaties bij, maar die laat ik achterwege.

Een schoolfotograaf heeft twee gezichten. Van de buitenkant lijkt hij een grappig, joviaal, geïnteresseerd, licht chaotisch mannetje. Van de binnenkant is het echter een sadist. Hij lijkt te genieten van het indammen van zelfvertrouwen. Ga maar na: we dragen met z’n allen heel veel blauwe, zwarte en grijze kleding. Dat is safe. Het is niet saai en ook niet te uitbundig. We voelen ons er fijn in en we zijn onszelf als we blauw, zwart of grijs dragen. En welke drie kleuren mag je van de schoolfotograaf niet dragen? Juist. Bovendien komt de schoolfotograaf altijd op het minst gelegen tijdstip van het jaar: eind maart, begin april. De zomer is allang voorbij, de lente moet nog komen en de winter is net ten einde. We zien allemaal lijkbleek en de zon begint nu wat feller te schijnen. Net fel genoeg om onze bleekheid nog even te accentueren.

Tot slot lokt de schoolfotograaf zijn slachtoffers genadeloos zijn val in. Wat is de enige redding van pubers die het moeilijk hebben? Eten en koffie. Ik zal nu even voor mezelf spreken. Ik heb vrijwel altijd honger of trek. Vaak trek, want als je constant eet, kan je geen honger hebben. Op het moment dat we met zijn allen voor de lens van de schoolfotograaf staan (lijkbleek en hongerig), zet hij zijn laatste wapen in. Hij laat ons keihard “spaghetti” of “koffie” roepen. Wij horen het woord “spaghetti” of “koffie”, vergeten even waar we zijn en *flits*. Gevangen. Gevangen in het spinnenweb der schoolfotografie.

Dus doe gewoon lekker aan wat je leuk vindt en eet voldoende vóór het fotomoment. Trap niet in de trucjes van de fotograaf en ben lekker jezelf! Veel succes…

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Hidde van Gestel

Hidde van Gestel