Verhalen

ESCAPE – 1

“Elin, ik zei toch al dat het een slecht idee was om hier naar toe te gaan, we zijn Paris en Thyrza al kwijt!” zeg ik heel erg gestrest.
“We weten toch niet wat er met ze gebeurt is. Misschien gaat het wel goed met ze en halen ze een grap met ons uit.” Zegt Elin om me gerust te stellen. “Oh jij denkt dus dat het allemaal een grote grap is? We zijn letterlijk in een oud huis met allemaal gevaarlijke onverwachte dingen, natuurlijk is het geen grap!” Zeg ik ontzettend boos.


Ik wil hier gewoon uit. Ik wil naar mijn ouders. Ze zullen zich wel veel zorgen om mij maken. Eerst hun oudste dochter en dan nu mij. Ik hoor de stem van mijn moeder al. “We zullen er altijd voor je zijn Kelsey, maak je nu maar geen zorgen.” Maar dat doe ik wel. De ruzie tussen Demi en mijn ouders voor ze vermist is geraakt en door haar vriendje is opgevangen en vermoord schiet weer door mijn hoofd. Ik had nooit mee moeten gaan met Elin, Paris en Thyrza, maar dan hebben we Paris die me zoals altijd had overgehaald om mee te gaan. Waarom laat ik me ook zo makkelijk overhalen. Ik denk aan Thymen die ik via vrienden van mijn ouders heb leren kennen. Ik had gewoon de waarheid moeten zeggen, dat ik helemaal geen huiswerk had en graag naar hem toe wilde komen.

“Kelsey heb jij je telefoon mee?” vraagt Elin aan mij.
“Ja natuurlijk! Wat ben ik zonder mijn telefoon!”
Ik kijk op mijn telefoon en ik zie meerdere berichtjes van een anoniem persoon: “Leuk hé, mijn huis. Succes met er ooit nog uitkomen, jij bent niet de eerste van je familie die dit probeert. Demi en een andere jongen ook. Je weet vast wel wat er met hen gebeurt is.” Omg! Zijn ze hier vermoord, maar wacht eens, haar vriendje leeft nog. Hoe kan dat?

Elin

“Elin, ik weet wat je gedaan hebt, jij maar denken dat ik het niet weet.” Ik zit van de schrik rechtop in mijn bed. Ik zag Liam voor me, ik hoop zo dat hij niet weet wat ik heb gedaan. Ik heb er zo’n enorme spijt van. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen. En als hij het weet dan hoop ik dat hij me wil en kan vergeven. Ik was gewoon op een feestje en had iets te veel gedronken. Ik kijk op mijn wekker en ik zie dat het 7 uur is. Mijn nachtmerrie heeft me op het goede moment wakker gemaakt. Ik grijp naar mijn telefoon op het nachtkastje en ik heb 3 appjes van Liam, 2 van pap en 4 in onze vriendinnen app waar ik, Paris, Thyrza en Kelsey in zit. Ik ga als eerste naar de appjes van pap toe: “Ik ben vandaag even naar een etentje voor mijn werk, doe wat je wilt.” Nou dat heb ik gedaan en niet een beetje ook.” Slaap lekker lieverd.” Van slapen is er amper van gekomen. Sowieso sinds mama dood is, maar nu al helemaal. Nu de appjes van Liam: “Hey, schatje hgh? Hey wat is er? Ben je ziek?”. Ik reageer terug: “Nee hoor, ik was naar een feestje.” Ik zie na 1 minuut onder het berichtje twee blauwe vinkjes en hij stuurt terug:
“Op zondagavond? Sure.” Hij moet me wel geloven want ik heb niets anders gedaan.
“Ja, echt waar hoor!” stuur ik terug, “Wat heb jij gisteravond dan gedaan?” Ondertussen ga ik even douchen en kleed ik me om. Het is warm buiten dus ik ga in mijn tshirt en een korte broek. Als ik terug kom zie ik geen appjes meer van Liam en is hij offline. Even kijken wat er in de vriendinnen app is gestuurd. Ik zie allemaal foto’s dat we helemaal los gaan en zelfs dat ik een glas wodka leeg drink. Nu maar hopen dat mijn vader niet stiekem in mijn telefoon kijkt want dan ben ik echt zwaar de pineut. Ik ben pas 15 dus ik mag pas over 3 jaar drinken, maar het maakt me helemaal niets uit. Echt niemand houd zich er aan dus ik ook niet. Mijn vader vind dat ik er nog te jong voor ben maar wat weet hij er nou van. Hij is zelf ook wel een tiener geweest ook al is dat al best wel lang geleden. Ik haat hem omdat hij nooit begrip heeft voor het feit dat mama een maand geleden is overleden. Hij is al doorgegaan met zijn leven, maar ik nog totaal niet. Ik heb er nog iedere dag moeite mee. Gelukkig heeft mijn vriendje Liam hetzelfde meegemaakt alleen dan met zijn beide ouders. Hij woont nu bij zijn oom en tante en zijn kleine nichtje. Ze is zo schattig maar Liam denkt daar totaal anders over. Ik heb geen broertje of zusje. Ik leef helemaal alleen in een groot en leeg huis. Echt verschrikkelijk. Mijn moeder was altijd thuis en mijn vader was heel vaak naar zijn werk. Ik mis het thuiskomen en dat mijn moeder er dan altijd was.

“Elin! Kom eens naar beneden, je hebt niet de hele dag de tijd!” roept mijn vader.
” Jaha pap, ik was gisteravond helemaal alleen en dat was heel erg fijn!” Dat zeg ik om hem een beetje boos te maken, omdat hij dan zijn mond houdt. Op die momenten wil ik gewoon dat mama er nog is.
“Voor de laatste keer, Elin, kom naar beneden!” Ik ren zo snel mogelijk naar beneden om een preek van mijn vader te voorkomen over mijn gedrag. Dit is nou eenmaal hoe ik ben. Of hij het er nou mee eens is of niet, hij moet er maar mee dealen. Op de keukentafel zie ik geen bord met een boterham staan zoals mama dat altijd voor me deed en de tafel staat vol met de afwas. “Oh ja Elin, doe jij als je uit school komt de afwas, want ik moet werken.” Serieus?!
“Pap, ik doe al heel de maand de afwas, het is ook tijd dat jij het eens gaat doen. Ik ben je moeder niet. Jij bent mijn vader!” Maar hij luistert al niet meer naar mij. Ik hoor zijn werkschoenen over de stenen keukenvloer naar de deur lopen en even later valt de deur dicht. Ik smeer mijn eigen boterham en spring op de fiets naar school. Halverwege kijk ik op mijn telefoon en zie ik dat het al kwart over acht is. Over vijf minuten ben ik bij school.

Eenmaal op school aangekomen zie ik Paris, Kelsey en Thyrza naar het lokaal lopen. Ik haal ze in en vraag: “Hey meiden, welke les hebben we nu?” Paris rolt met haar ogen en zegt. “Jij bent laat en we hebben wiskunde.” Neeeee, waarom hebben we nu wiskunde?! “ Ik had weer ruzie met mijn pa en ik ben misselijk na gisteren.” Thyrza pakt mijn hand en geeft me een knuffel.
“Laat me raden, je moet van je pa alweer de afwas doen.” roept ze, alsof het een vraag in een tv-show is. Ik knik.
“We vinden het nog steeds heel erg van je moeder en zullen je altijd steunen.” Paris kijk van haar telefoon.
“Je bedoelt jij, Thyrza!” Roept ze. Dat is echt een typische opmerking voor Paris. Kelsey laat de hand van Paris los en loopt naar mij.
“Let maar niet op haar hoor.” Kelsey geeft me een knuffel en lacht naar mij. Kelsey en Thyrza zijn wel echt mijn besties, maar Paris niet heel erg. Ze is bestie van Kelsey dus hoort ze wel bij ons groepje. Paris kijkt beledigt naar Kelsey. Paris kucht.
“Wat? Oh sorry Paris, het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen.” We komen net op tijd bij wiskunde. Tring Tring.

En natuurlijk moet ik de dag weer beginnen met dat chagrijnige, nooit lachende hoofd van Mevrouw Dijkstra.
“Heeft ze werkelijk nog nooit gehoord van make-up? Op haar hoofd zitten zo veel pukkels als er sterren zijn in het heelal. Je kan ze gewoon niet eens tellen.” Dat is nou typisch een opmerking voor Paris. Kelsey en Thyrza moeten hun lach inhouden. Dijkstra stopt met praten en werpt ons een strenge blik toe. Dat zegt genoeg voor mij, maar blijkbaar niet voor Paris. De ene na de andere opmerking komt er uit. Soms heb ik gewoon zin om haar kop in te slaan.
“Nog een keer praten en je mag het uitleggen bij de rector, Paris van der Meer!” roept ze.
Dijkstra is nog wel aardig, want bij een andere les had ze sowieso al uit de klas gemoeten en extra huiswerk gekregen. Gelukkig wordt ze al onderbroken door de bel.
“Wat een trut is dat zeg!” Paris kijkt me aan met rollende ogen.
“Eh, ja, dat klopt.” zeg ik een beetje afwezig. Met mijn gedachte zit ik bij Liam. Zou hij me opzoeken tijdens de pauze. Ik voel me opeens heel erg stom dat ik hem heb verteld waar de plek is waar ik en de meiden lunchen. “Hallo? Elin aan de aarde!!” Ik schrik me rot van Kelsey die in mijn oor schreeuwt.
“Ahhhhh, Kelsey! Ik schrik me dood.” Kelsey moet lachen. Ze is het meest perfecte meisje wat ik ken. Ze heeft lang, blond krullend haar en helder blauwe ogen. Als ze lacht heeft ze kuiltjes in haar wangen. Geen wonder dat Thymen zo gek op haar is. Thymen is haar vriendje die ze een maand geleden heeft ontmoet door vrienden van haar ouders. Ze was op het eerste gezicht al smoorverliefd op hem. Toen hebben ze lang gepraat en aan het eind buiten in een steegje gezoend. Ze wilde niet dat haar ouders het wisten dus spraken ze stiekem af. Ze vinden haar te jong voor een vriendje. Hoe ik dit allemaal weet? Nou heel simpel, Thymen is mijn neef. Maar dat weet ze gelukkig niet. En dat ik op dat feest met Thymen heb gezoend al helemaal niet, en Liam trouwens ook niet.

“Kom op Elin, in dit tempo komen we te laat bij Frans.” Thyrza gaat een stuk sneller lopen en niemand kan haar bijhouden. We gaan net als haar de hoek om maar in eens is ze verdwenen.
“Heel grappig dit Thyrza!” Paris kijkt om haar heen. Ze loopt rustig vooruit en vanuit een lokaal springt Thyrza op Paris af.
“Jeetje Thyrza, je verpest mijn nieuwe hemdje!” Ze veegt de kreukels uit haar Calvin Kleijn hemdje. Ik zou alleen van zo’n hemdje durven dromen, maar zij heeft er een stuk of 5 van in alle kleuren van de regenboog. Thyrza kijkt teleurgesteld naar de grond.
”Sorry Paris, ehhh we hebben geen Frans, we hebben uitval.” Paris kijkt Thyrza nijdig aan.
”Nou, dat had ze wel eerder mogen zeggen, ik ga naar mijn kluisje, kom je Kelsey?” Kelsey kijkt Paris vragend aan.
“Nou als je het goed vind blijf ik bij Thyrza?” Paris loopt boos weg en kijkt niet meer om.
“Kom, laten we naar de kantine toe gaan, Paris durft daar niet meer te komen sinds ze is betrapt op stelen.” Kelsey knipoogt naar me. Soms vermijd ze Paris ook. Gelukkig was Paris inderdaad niet in de kantine en konden we rustig zonder gezeik aan een tafeltje gaan zitten.
“Eh meiden…” Thyrza wijst naar de ingang van de kantine en daar staat Paris met een rood hoofd boos naar ons te schreeuwen.
“Hoe durven jullie hier te gaan zitten! Ik dacht dat we vrienden waren Kelsey!” Kelsey wil er naartoe rennen, maar ik houd haar tegen.
”Het is beter om niet te gaan, wacht maar tot ze afgekoeld is. Dan zal ze een stuk rustiger zijn.” Kelsey bijt op haar lip. “Geloof me, ze wordt echt niet rustiger dan dit. Ik had al een keer eerder ruzie met haar gehad, toen moest ik twee weken wachten tot ze me weer aan keek.” Wacht, maar dat wist ik niet.

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Avatar

Julie

Laat een reactie achter