Column Onze School

Het Systeem

via instagram.com/decorrespondent
© Munir de Vries voor decorrespondent.nl
Noor Sebregts
Geschreven door Noor Sebregts

Wanneer je vier jaar wordt ga je voor het eerst naar school. Na je basisschooljaren stap je over op de middelbare school, om daar je verder te ontwikkelen op alle mogelijke manieren, zoals je verwacht. Maar is dat wel zo? Ontwikkelen wij ons nu maximaal? Iets om over na te denken, en iets wat je tijd waard is.

Eenmaal op de grote school aangekomen, beginnen we aan onze lesjaren en kiezen we uiteindelijk ons pakket. Naarmate de schooltijd vordert zal voor veel leerlingen het ‘schoolidee’ een donkere sluier over zich heen krijgen. Punten zorgen voor een moeilijke sfeer, omdat er (te) veel druk op leerlingen gelegd wordt en ouders vaak (te) veel van kinderen vragen. Je wordt beoordeeld op momentopnames en die beoordeling weegt zwaar. Krijgen we wel de beoordeling op de juiste dingen? Een 9 voor natuurkunde wordt ontzettend beloond, maar hoe zit het met de rest? Je krijgt waardering voor dat kleine deel, maar andere dingen die er later toe gaan doen worden buiten beschouwing gelaten. Dit kan dus ook zorgen voor gebrek aan motivatie, als je volgens jou toch niet beoordeeld wordt op dingen die ertoe doen. Deze beoordeling die we altijd krijgen zorgt er misschien ook wel voor, dat we niet meer willen leren als we geen beloning krijgen. Er heerst een sfeer met daarin de vraag ‘Waarom zou ik leren als je er toch geen punt voor krijgt?’.  Wat is de waarde van kennis dan nu nog? We zouden de waarde moeten hervinden, en weer geluk en waardering moeten hebben in het gewoon weten. Kennis hebben voor jezelf.

Het idee dat je je nu maximaal ontwikkelt vervaagt. Misschien omdat je andere prioriteiten hebt, maar misschien ook wel omdat je niet meer leert uit je eigen motivatie en nieuwsgierigheid. Maar dan rest ons alleen de vraag nog, hoe leren we weer wel vanuit onze interesses en komt onze motivatie echt uit onszelf?

Er zijn scholen, zoals het Freinet onderwijs die dingen volledig anders aanpakken.

Freinet kwam tot de conclusie dat ons onderwijs totaal niet aansloot bij de individuele ontwikkeling en wereld van kinderen. In dit onderwijs is de lesstof gebaseerd op wat de kinderen zelf interessant vinden en wat hen voort drijft en bezighoudt. Zo is elke school in deze gemeenschap anders en definieert het zichzelf. De leerlingen dragen dus ook hun eigen verantwoordelijkheid voor het leerproces.

“Leerlingen moeten niet gedwongen worden tot werk. Ook al vinden ze het werk interessant, toch zullen ze een afkeer krijgen wegens het autoritaire bevel dat ze ontvangen.”

Hier zie ik dus wel het principe ‘leren vanuit je eigen motivatie’ terug.  En dit is maar een voorbeeld van verschillende scholen die dingen zo bekijken.

Misschien moeten scholen ook meer denken aan de uiteindelijke doelen. Van al onze scholieren, hoeveel weten er in de eerste drie of vier jaar, (of alle jaren) van hun school waarom ze leren wat ze leren, en met welk einddoel? We doen het omdat het ons opgedragen wordt. Niet echt het beste motief als je erover nadenkt. Als scholen zich zouden verdiepen in het interessant houden, en misschien wel een radicale verandering zouden overwegen in het schoolsysteem, zouden een aantal van deze problemen misschien opgelost kunnen worden.

Als je je nu nog steeds afvraagt waarom we dit zouden moeten doen, besef dan dit; het moment dat we van school weggaan, leren we meer over belangrijke dingen, zoals sociale ontwikkeling of relaties met anderen, hoe sta ik in het leven en wat wil ik echt? Ontwikkeling heeft te maken met veel dingen, en dus veel meer dan de dingen op school of onze beperkte interesses. Er zijn zoveel mensen en plekken en andere dingen waar we van kunnen leren. Waarom hier niet eerder mee beginnen, wanneer juist een groeiend aantal groepen in de maatschappij nu op zoek zijn naar mensen die creatief denken, goed met iedereen om kunnen gaan en zich voor veel dingen interesseren?

Alles zal vast gelinkt aan elkaar zijn, en in deze maatschappij is voor velen het doel om te slagen. Dus een goede baan, een diploma, het goed voor elkaar hebben of veel geld hebben. En dat is top. Maar het systeem past zich hieraan aan, waardoor de mensen die slagen anders interpreteren amper keus meer hebben. Slagen wordt een vast begrip, met een definitie waar nog maar weinig aan getwijfeld wordt. Misschien zouden we dat wel moeten doen. Maar geluuuuukkig hebben we dingen als de TRESOR waar we lekker uit eigen motivatie kunnen werken he.

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Noor Sebregts

Noor Sebregts

Laat een reactie achter