Column Onze School

Mooi geel is niet lelijk!

Hidde van Gestel
Geschreven door Hidde van Gestel
Lopend door de gele gang denk ik aan van alles en nog wat. Geel is de kleur van optimisme. Als ik de gang eens goed bekijk, roept dat allerlei gevoelens bij me op. Een van de weinige gevoelens die ik niet kan ontdekken, is een optimistisch gevoel. Geel is ook de kleur van concentratiestoornissen en daar kan ik me wél goed in vinden. Tijdens een wiskundeproefwerk in een van de gele lokalen kon ik alleen maar denken: “Hoe kan de architect gekozen hebben voor zo’n felle kleur?” Ik heb inmiddels wel geleerd dat het geel staat voor het zand. Met precies dezelfde redenering staat het groen voor de bomen en het blauw voor de lucht. Samen maakt dat een schilderij van de heer Van Gogh. Terwijl ik dit bedenk gaat de zoemer en zijn mijn vijftig minuten, die ik hard nodig had om het proefwerk succesvol af te sluiten, om. Ik verliet het lokaal met de gedachte dat het tijd is voor relativering. Er moet iemand zijn die de zaken in een ander licht zet. In een geel licht wellicht. Maar wie zou dat in hemelsnaam willen doen? Ik bood mezelf meteen aan. Ergens een mening over hebben is immers een van mijn hobby’s én specialiteiten. Lees en huiver…

In het begin van het schooljaar moest iedereen weer even ‘wennen’. Wennen aan het vroeg opstaan, huiswerk maken, leren en natuurlijk luisteren. En alsof dat nog niet genoeg is, moet je ook nog wennen aan je nieuwe klas en aan je mentor. Daarvoor organiseert deze school altijd van die leuke, ludieke maar vooral gezellige activiteiten. Ik zal de eerste schooldag van dit jaar nooit vergeten. Terwijl wij door het bos liepen als een stel overjaarse padvinders, beantwoordden we vragen over allerlei vakgebieden en moesten we -tot mijn groot verdriet ook nog eens sportieve bewegingen uitvoeren. Gelukkig was ik niet de enige die daar -vanzelfsprekend totáál geen zin in had. Het beantwoorden van vragen ging me gelukkig beter af. Aan het einde van de dag hadden mijn klasgenoten en ik elkaar in ieder geval weer goed leren kennen. We gaan immers pas vier jaar met elkaar om.

Eenmaal terug uit het bos, begon het gewone leven weer. Om tien voor half twaalf, om precies te zijn. Nadat ik tijdens het eerste uur allerlei insecten uit mijn haar had zitten plukken (gratis souvenirtje uit het bos), kon de pret beginnen. Ik moet toegeven, ik ga de laatste twee jaar op school positief tegemoet. Leuke docenten, leuke plekjes in de klas, leuke klas en goede vrienden; wat heeft een puber nog meer nodig?

Alsof dat nog niet genoeg is, was het ook nog eens feest op school, want “we” bestaan negentig jaar. Het begon allemaal heel leuk met een geweldige feestavond in 013. De laatste keer dat ik daar was voor een feestje, was in de eerste klas. Toen vond ik het zó leuk, dat ik niet meer verscheen op de volgende feestjes. Maar dit keer was het echt geslaagd. De volgende dag bouwden we een feestje in de Efteling. Ik had er zin in. Geen wachtrijen, want ja, het is een doordeweekse dag. Plots besefte ik, dat we met alle Theresianen waren. Lange wachtrijen, maar dat mocht de pret niet drukken. De dagen erna volgden de Afrikadag en de sportdag. Om het zo sympathiek mogelijk te zeggen: Afrika en sport zijn nou niet bepaald mijn favorieten. Toch ging ik er alles aan doen om er twee leuke dagen van te maken. Met andere woorden: in mijn schooltas zaten niet alleen mijn zwemkleding en een lunchpakket, maar ook mijn progressieve modus. En die had ik nodig, vooral op de sportdag. Dat was een dagje spartelen voor mij. Eerst lekker in het zwembad. Spartelen. Daarna vastgeklampt tegen de klimmuur. Spartelen. Uiteindelijk kan ik er de lol wel van inzien. Tijdens de Afrikadag kon ik alle opgekropte frustraties van de afgelopen schoolweken weg djembé-en. Het enige minpuntje: ik had op zijn minst een regendans van de docenten verwacht; ze waren er al op gekleed. Ben allang blij dat ik geen bordje door mijn lip heb gekregen!

Lopend door de gele gang, kijk ik nog steeds naar het geel en denk aan alles wat er is veranderd sinds het begin van het nieuwe schooljaar. Plots gaat de zoemer en de gang wordt meteen gevuld met leerlingen en docenten. Een paar wuppen worden omvergeduwd, een leraar laat een stapel nakijkwerk vallen en ik kom bijna niet vooruit. Net als vanouds! Ik vlucht even het toilet in, om aan de drukte te ontsnappen. Bovendien moet ik gewoon naar het toilet. Ik ga een hokje in en doe de deur dicht. Iemand heeft met permanent marker iets op de deur geschreven:

MOOI GEEL IS NIET LELIJK!

Blijf de zaken van een andere kant bekijken en tot de volgende column!

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Hidde van Gestel

Hidde van Gestel