Theater

RACE – dilemma over zwart en wit

Merel
Geschreven door Merel

Donderdag 12 januari stond het nationale toneel met de voorstelling RACE in de schouwburg in Tilburg. Dit toneelstuk gaat over een advocatenbureau waar 2 advocaten werken, een witte en een zwarte. Zij krijgen een opdracht om een witte man te verdedigen die een zwart meisje zou hebben verkracht. Dit lijkt een onmogelijke opdracht, want met deze aanklacht komt meteen het onderwerp racisme om de hoek kijken. Om het nog lastiger te maken is er ook nog een stagiair, een zwarte vrouw.

Het begint met een soort toespraak van Henry Brown, de zwarte advocaat gespeeld door Werner Kolf. Hij houdt een soort speech in het Engels waarin bekende quotes over racisme zijn verweven. Hierna komt het al heel snel tot de kern van het verhaal. Jack Lawson (Mark Rietman) komt binnen met de rijke Charles Strickland (Hein van der Heijden), gevolgd door Susan (Romana Vrede). Het pijnlijke punt wordt meteen duidelijk als Charles Susan geen hand wil geven. Vervolgens gaan de twee advocaten overleggen hoe ze de zaak kunnen aanpakken en of ze hem überhaupt willen aannemen. Door een fout van Susan worden ze hiertoe wel gedwongen. Hierna volg je de twee advocaten en de stagiair op hun weg een goede strategie te vinden zodat hun cliënt wordt vrijgepleit. Dit gepaard met flinke betogen en scherpe opmerkingen van alle partijen. De zaak lijkt onmogelijk te worden en het wordt alleen maar onmogelijker…

Dit stuk is geschreven door David Memet in 2009, maar het is actueler dan ooit. Die ene discussie die al in september begint, Sylvana Simons die een carrièreswitch maakt om haar mening te kunnen uiten in het politieke debat en daarom getreiterd en bedreigd wordt en mensen die in Amerika worden neergeschoten vanwege rassendiscriminatie. In dit stuk speelt het ook een rol dat de rechter de aangeklaagde moeilijk kan vrijspreken ook al is hij onschuldig, want dan zou hij discrimineren. Maar als hij hem zou straffen alleen omdat het slachtoffer zwart is, is er sprake van positieve discriminatie.
Aan het begin van de voorstelling, de speech, dacht ik, wat moet ik hiervan verwachten? Maar al snel begon het echte verhaal. De dialogen gingen erg snel, zeker Jack. Hij praat een beetje zoals meneer van Reenen vertelt, dus erg snel, lange zinnen en af en toe een moeilijk woord. Hierdoor moet je je aandacht er goed bij houden. Maar dit wordt onderbroken door Henry, hij maakt tussendoor grappige opmerkingen en dit voegt echt wel wat toe. Hierdoor wordt de voorstelling wat luchtiger en krijg je wat lucht als publiek. Wel zitten er stukken tussen waarin Jack en Susan een soort lied/optreden geven. Dit was voor mij niet echt nodig, het paste niet goed in het verhaal. Alleen dat van Susan voegde iets toe, maar dit had ook op een andere manier gekund waardoor het beter bij elkaar past. Verder is het echt een soort brainwash. Er lijkt geen goede oplossing te zijn, het lijkt onmogelijk om de aangeklaagde te verdedigen. Hij is alleen aangeklaagd voor aanranding, niet voor discriminatie. Toch speelt dit de hoofdrol en kunnen ze geen juiste manier vinden. Ik vind het knap dat, ondanks dat de dialogen lang zijn en snel verteld wordt, het verhaal erg duidelijk is. Het is wel een soort open einde aangezien nooit het juiste gedaan kan worden. Toen ik de zaal uitliep was ik wel verward. Ik kreeg meer duidelijkheid over hoe ingewikkeld discriminatie in elkaar zit. Ik snap aan de ene kant heel goed wat ik heb gezien en gehoord. Maar aan de andere kant totaal niet. Het sterkste punt is nog de scherpte in het stuk, dat maakt dit stuk een goed stuk.

 

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Merel

Merel

Hoi! Ik ben Merel en ik ben hoofdredacteur van de leukste schoolkrant van het land de Trésor! Naast al het geregel waar ik me voornamelijk mee bezig hou schrijf ik over dingen die ik tegenkom en in de schijnwerpers wil zetten.