Niet Ingedeeld

Sinterklaasverhaal

Het sinterklaasverhaal: De verdwenen pakjes!

Het is 3 december, Sinterklaas was druk bezig met Ameriko eten geven, totdat de hoofdpiet met haast op hem afstormt.
Hij vertelt aan sinterklaas dat ze nog de basisschool De Negensprong moeten bezoeken, voor 4 december.
Hij was zo druk met alles regelen voor zijn verjaardag en de pakjes, dat hij het helemaal vergeten was. ‘Roep alle pieten bij elkaar en maak jullie klaar voor vertrek.’ Één piet roept nog dat er een paar pakjes weg zijn, maar Sinterklaas hoort het niet.
Als ze allemaal klaar staan blijkt dat er een piet weg is.
‘We vertrekken gewoon en we kijken wel of we hem tegenkomen’, zegt Sinterklaas.
En ze vertrekken naar de basisschool.

Eenmaal aangekomen kijken ze door het raam en zien ze de klas die ze van plan zijn te verrassen. Maar ze zien ook dat de verdwenen piet niet kon wachten, en al voor de klas staat.
Opeens klopt er een van de pieten op het raam en fluistert: ‘Bukken!’
Iedereen bukt, niemand heeft ze gezien.
‘Pffuww, gelukkig hebben ze ons niet gezien’, zegt Sinterklaas naderhand.
Als ze door de deur de klas binnenkomen kijkt iedereen achterom.
Zodra ze gezien hebben dat het Sinterklaas is, rennen ze allemaal naar hem toe en te vragen of hij cadeautjes bij zich heeft.
Sinterklaas probeert tussen de kinderen door te glippen, als het eenmaal gelukt is loopt hij richting de leerkracht.
‘Wat leuk dat uw klas zo enthousiast is zeg!’, zegt hij.
De leerkracht zegt tegen de klas dat ze naar hun plek moeten gaan en moeten luisteren naar sinterklaas.
‘Ik heb goed en slecht nieuws, wat willen jullie als eerste horen?’, vraagt hij.
De kinderen roepen goed en slecht nieuws door elkaar, maar de leerkracht fluistert in zijn oor dat hij beter met het slechte nieuws kan beginnen.
‘Het slechte nieuws is dat er hier iemand stout is geweest’, vertelt hij.
De kinderen kijken elkaar verbaasd aan.
‘Degene die hier stout is geweest is….’ , vertelt sinterklaas in een mysterieuze stemming.
‘De leespiet!’, zegt hij, ‘Waarom ben je de laatste tijd zo nieuwsgierig? Je lijkt de nieuwsgierige piet wel!’, zegt sinterklaas. ‘Kom eens op mijn schoot zitten en vertel maar eens waarom.’
Eenmaal op de schoot van sinterklaas bekent hij.
‘Ik ben jaloers op de kinderen en ik wil ook graag pakjes hebben, maar die krijg ik niet. Ik heb wel eens een pakje gepakt maar de hoofdpiet had me betrapt’, vertelt hij.
De hoofdpiet knikt herkennend.
‘Pfffuww, dat is er ook uit’, zegt de leespiet met een zucht van opluchting.
(Wat de leespiet niet verteld heeft is, dat hij nog andere pakjes achterhoudt.)
‘Laten we verdergaan met het goede nieuws’, zegt Sinterklaas om de stilte te verbreken.
‘Het goede nieuws is dat we met de hele klas naar Efteling gaan in de kerstvakantie. Alles is al geregeld, ook met de ouders.’
Iedereen begint te juichen van blijdschap. Als Sinterklaas terug in het pakjeshuis is, gaat hij ongezien een kamer binnen, waar bijna niemand binnengaat. (Het niemandskamertje) Waarom dat is? Dat weet niemand. Eenmaal binnen ziet hij de pakjes die de leespiet verstopt had.
Hij besluit bij zichzelf om de pakjes naar de leespiet te brengen en te vragen of hij de pakjes had gestolen.
De leespiet bekende dat hij de pakjes stiekem had gepakt en in het niemandskamertje had verstopt. En ook dat hij had gelogen. Hij bood zijn excuses aan en gaf alle pakjes met een treurig gezicht aan de kinderen terug.
Sinterklaas zag zijn treurige gezicht en daarom liep hij naar hem toe en vroeg hem wat hij graag voor in zijn schoen en voor het sinterklaasfeest wilde hebben. Toen de leespiet dat hoorde sprong hij van blijdschap een gat in de lucht.

Eind goed al goed!

 

EINDE

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Mijntje van Schijndel

Laat een reactie achter