Leerzaam Nieuws

Vluchtelingen

Ella Staps
Geschreven door Ella Staps

Vluchtelingen.
Het is een “probleem” van de laatste jaren. In het oosten is er steeds meer oorlog en zijn er dus ook steeds meer mensen die weg willen. Het is logisch dat die mensen naar het rijke Europa komen, in de hoop nooit meer oorlog mee te maken en hier een nieuw leven op te bouwen.
En wij staan dat niet toe. Wij vinden dat er al genoeg mensen zijn hier. Dat zij, gevlucht voor de oorlog, wekenlang op een gammel bootje zittend, bijna zonder eten en drinken, het maar uit mogen zoeken. Wij laten ze voor de kust drijven en het land niet inkomen. Kinderen, volwassenen en ouderen. Zieken, ondervoedden en gezonden. Snappen wij wel hoeveel zij hebben meegemaakt?
Ik weet zeker dat als je ze in de schuur zou laten slapen, misschien in ruil voor wat werk, en ze wat te eten en drinken zou geven, dat die mensen al lang blij zijn. Dat is toch raar. We zouden ze met open armen moeten ontvangen, een deken om ze heen moeten slaan en ze een kop gloeiende thee moeten geven. We zouden een feestmaal moeten voorbereiden omdat ze de zware tocht hebben overleefd en dat mag gevierd worden. Maar niks daarvan. We sturen ze weg. Terug naar de oorlog om vervolgens afgeslacht te worden.

En dan is er nog een probleem; ouders die uit de oorlog gevlucht zijn en vervolgens in Europa kinderen krijgen of met hele jonge kinderen aankomen.
In Nederlands was er de laatste tijd een discussie over twee kinderen: Howick en Lili. Dat zijn twee kinderen met een Armeense moeder die in Nederland geboren zijn. Hun moeder is teruggestuurd naar Armenië, en zij zouden ook teruggestuurd worden. De kinderen zijn er nog nooit bewust geweest, ze spreken de taal niet en bovendien is het daar nog steeds niet helemaal veilig. Ze hebben met hun ouders hier een heel nieuw leven opgebouwd. Ze zijn hier opgegroeid en hebben hier hun vrienden, school en hobby’s, maar toch moeten ze terug naar hun land van ‘herkomst’. En er zitten hier nog veel meer mensen zoals Howick en Lili. Mensen die elke dag vrezen om opgehaald te worden en vervolgens teruggestuurd te worden naar hun land van ‘herkomst’.

En onze gevangenissen zitten vol met criminelen toch? Anders sturen we die naar verschillende landen die ze willen hebben om daar in werkkampen hun straf uit te werken. En laten we alle vluchtelingen in de gevangenissen overnachten (met de celdeuren open natuurlijk). Geef ze ingrediënten en laat ze koken. Geef ze een kans. Laat ze een leven opbouwen.

Waarom laten we onze medemens stikken? Omdat ze niet dezelfde afkomst hebben, een andere huidskleur, ander geloof en een andere taal spreken?
Wat hebben wij dat zij niet hebben?
Één ding hoeven wij voor ze te doen. Hetzelfde als wat ouders bij kinderen doen. Het kind valt, de knie bloedt, het kind huilt, de ouders troosten het, plakken een pleister op de wond en brengen het kind naar een plek waar het niet meer zal vallen.

Print Friendly, PDF & Email

Over de schrijver

Ella Staps

Ella Staps

Hallo allemaal, ik ben Ella en ik zit in klas B2D. Ik hou van schrijven en leer graag nieuwe dingen van het schrijven van artikelen. De onderwerpen waarover ik schrijf zijn daarom ook heel verschillend.

Laat een reactie achter